Mula pagkabata, hindi na ako naturuang banggitin ang aking pangalan. Kung lalabas daw ito sa bibig ko ay dapat mahina at pabulong lamang. "Masyadong bastos, Pepe . Ano ka ba?!" Hindi ko maintindihan kung paano humantong sa ganito? Bakit sa apat na kuwadrado pa ng tinuturing kong tahanan ako nalimitahan? "T’saka mo na isiping sabihin 'yan kapag malaki ka na."  At sa aking pagtanda ay ang mitsa ng naging kapanganakan ng maling pananaw sa kung sino at ano dapat ako.  Dahil mas l

They say we are all alike.  They say it as if it is something that I should be ashamed of—an insult hidden within a casual remark. “Do not be like other girls,” they warn me, as if being one of them is something so shameful that it should be avoided. But they do not know the women I know.  I have been surrounded by women all my life: women who shaped how I see the world; those who taught me that life lessons cannot be found in books or in rooms where they are spoken loudly. I

Are you man enough for this? I heard the echoes of the hushed ridicule of the wind. I stood beneath the mountain I was supposed to climb and reach its peak. It loomed over me—taunting me to brave this expedition. Yet this was no ordinary expedition, it executed the women that came before me and the women I knew over and over  again. But if I refused to take the first step, then what would that make of me? They'll think I'm weak, like I'm below them and easily trampled on just

May buhay nga ba ang lupa? Sabi nila, naaalala raw nito kung sino ang umaaruga rito. Kapag maayos ang paggamit nito, mas malaking grasya raw ang ibinibigay na kapalit nito. Ipinanganak ako sa pamilya ng mga magsasaka. Maliit pa lang ay nakikita ko na ang pagod at tiyaga sa ganitong uri ng trabaho. Noon pa lang ay lagi na akong sinasama ni Mama sa bukid. Lupa ang bumubuhay sa amin. Ang trato niya rito ay parang ginto; hindi niya pinalalagpas kahit maliliit pang ligaw na damo a

Sabi nila noong naghahari pa raw ang tigre, Labis ang katahimikan sa kalye, walang bakas ng mga tao. Halos nakabibingi nga ang kapayapaang dala nito, At sa tuwing sasapit ang gabi, ang tanging rinig mo lamang ay mga kuliglig. Mga kuliglig na palipad-lipad tuwing sasapit ang kadiliman. Dala nila ang mabibigat na bala sa kanilang kasuotan, Habang dinig ang bigat ng kanilang mga yabag sa kalye ng kadiliman, Umaaligid, nagbabantay, naghihintay, at nagmamasid. At sa kanilang pagli

If I can truly go back to the corner where I first saw you, then I would certainly choose not to move—from the moment I was undone by your charm, to the words left unsaid as I watched you walk away from me… naturally . I’ll admit it to myself: I still find myself backed into the corner where I first saw you, where everything had begun and ended, when what bloomed became an angry bruise in my heart. The only difference now, is little by little, I find myself stepping an inch a

Paano kung ang bawat biro, tulad ng “gusto kitang kainin” o “kainin kita”  ay may mas malalim na kahulugan? May mga pag-ibig na hindi marunong kumagat nang marahan. Diretso itong lumalapa, walang pasintabi, hindi alam kung saan ang hangganan sa pagitan ng puso at laman. Sa maraming anyo ng romantikong relasyon, ang pagmamahal ay hindi agad nakikitang mapanganib. Nagsisimula ito sa anyo ng pag-aalaga: oras na kusang ibinibigay at atensyong tila hindi kailanman mauubos. Hinahay

A lot of people say, “if the love doesn't excite you, it’s not real.” But what if love is not the way they tell? It’s not as loud as a fireworks being lit through the sky, Nor the fleeting flutter of a butterfly. Loving beyond romance, Is loving beyond the thrill. Yes, it’s not exciting, but it sure is real. What if love is the pauses that you don't have to fill. Full of silence that you can conceal. No audience to demand applause. Just the two of you being quiet and unnotice

The living fears how I love . The quiet disapproval lingers when I drag my feet on the ground, feeding the earth of my disease that seems not to cease when you’re not around. My limbs—all twisted and torn—reveal the roots of my deepest desire that only whisper your name in divinity and transcendence, singing praises of your taste that dwells in my system. Dirty, as they would describe it; it’s unnatural, distasteful on the mouth of the lambs—a sin with no amount of prayer to

Sa bawat hakbang ng mga bota, may lamat na naiiwan sa pusod ng gubat. Hindi nila dala ang ulan, kundi ang init ng bakal na naghahanap ng ugat. May mga papel na kasing puti ng ulap, ngunit kasing talim ng itak kung humiwa. Sinusukat nila ang hindi naman sa kanila habang ang mga bantay ng bundok ay unti-unting itinatali ang diwa. Huwag mong itanong kung bakit tahimik ang batis; natatakot ito na baka ang daloy niya ay maging abo. Ang mga bisig na dati’y nagtatanim ng buhay, ngay

may kahilingan sana ako: maaari bang humaba pa ang mga oras sa bawat araw na aking tinatahak upang mabalanse ko ang pag-aaral at pagtatrabaho?  sabi nila, libre lang ang mangarap, pero hindi nila sinabi na libre abutin ang mga ito. kapalit nito ang pagpasok sa klase nang walang tulog at pahinga, dahil hindi naman ako pwedeng lumiban sa trabaho upang kumita.  kapag nasa eskwelahan at nararamdaman kong hindi na ako magaling, humihiling ako kay bathala na sana malayo pa rin ang

Naalala ko pa noon sa kahabaan ng Tayuman—magkahawak ang kamay, naglalakad kahit umuulan. Iba talaga tayo noon, ’no? ‘Yun ‘yung mga alaalang masaya, mga oras na hindi ko ipagpapalit sa iba. Ngayon, sa kahabaan ng Pureza, hindi ko maiwasang maalala ang lahat ng kahapon na bigla na lang iniwan—mga tawanan na wala namang katuturan, sa bawat paghawak ng kamay na hindi natin maiwasan. Minsan naiisip ko, saan ba nagbago?  Nag-iba na kasi ang lahat. Nagulat na lang ako isang umaga,

kada sumasakay ako ng tren sa lrt 1 at lrt 2, bitbit ko ang lahat ng naging ako at ang lahat ng hindi ko kinaya maging.  sa balintawak kadalasang nabubuo ang unang bersyon ng sarili ko. magaan pa ang aking bag, walang pag-aalinlangan sa pupuntahan, at maayos ang make up, buhok at damit. walang bahid ng takot kahit hindi kumapit sa barandilya. naniniwala akong diretso at smooth ang biyahe, at makakarating ako sa patutunguhan.  habang umaandar ang tren at lumalayo ako sa pinang

Ilang dosenang ubas pa ba ang kinakailanganin kong ibaon, at kainin sa ilalim ng maliit naming mesa t'wing alas-dose ng gabi sa bagong taon? Para lang makamtan ko na ang hiling na tinatamasa sa buhay kong kulang sa kulay; gayundin para hindi masanay na laklakin ang bilog na prutas makuha lang ang lakas, na aminin sa’yo ang totoo nang walang takas? Sa aking pag-iisa, ginawa ko na lahat ng pakikisama— gayundin ang pakikiisa, nang sa gayon ako’y makaasa na mabiyayaan ng kasama s

Ako ay naliligaw sa Maynila, hinahanap ang aking ligaya.  Sabi nila, ang buhay raw ay isang mahabang paglalakbay. Pero may mga biyaheng biglang natatapos bago pa man dumating sa paroroonan. O siguro mas tamang sabihing lahat ng umaalis ay parehong may limitasyon at destinasyong hindi natin kailanman magiging ganap na kontrolado.  May mga sasakyang kailangan mong babaan nang mas maaga kahit hindi mo pa alam kung nasaan ka at ano ang sunod mong dapat sakyan. May mga istasyong h

Ginoong Jose Rizal, Patapos na ang taon… pero isa pa lang ang nakukulong. Malaya pa rin ang mga taong nagnakaw sa bilyon-bilyong kaban ng bayan. Aktibo pa ring gumawa ng ingay ang mga may patong-patong na kaso. Sumasahod pa rin ang mga pulitikong hindi nagtatrabaho.  Nakakagalit, Rizal. At kung buhay ka man ngayon—siguradong galit ka rin. Hindi ito bago. Alam mo ‘yan. Ikaw mismo ay nagsulat tungkol sa katiwalian, bulok na pamahalaan, at hustisyang may kinikilingan. Magkakaiba

Dear Santa, Merry Christmas, Santa! Alam ko pong medyo matanda na ako para magsulat pa sa inyo. Pero sana tanda mo pa kung sino ako.  Isa lang naman po ako sa mga bata noon na nagsusulat para sa iyo. Sinabi po kasi sa amin na tutuparin mo kung ano man ang nais naming regalo tuwing pasko. Hatinggabi nga raw kayo dumadalaw sa bahay. Masyadong pagod ang batang ako para hintayin pa kayo noon kaya hindi ko kayo maabutan. Ngayon namang matanda na ako, wari ko’y nawala na ang panini

pilitin mang maging masaya alisin ang inggit na nararamdaman sa iba minsan napapaisip ako... sana sa pasko, kasama rin kita nasa iisang hapag-kainan kasama ang aking pamilya habang kinukumusta nila tayo’t ikinukuwento ang isa't isa pagkatapos ay kakausapin ka ni papa aayain sa inuman pero sasawayin siya ni mama kasi ayaw niyang malasing ka susubukan mo na lang magligpit sa kusina pero isa ka pa ring sasawayin ni mama dahil ang gusto niya pala magkasama't masaya lang tayong da

PHP 200:  isang kilo ng manok. hindi na ‘yung tira-tira sa kanto—iyong buto’t balat nalang ang kinakagat-kagat at sinisipsip para lamang matikman ang lasa ng tsiken.  PHP 180:  para sa spaghetti—iyong nalulunod sa pulang sauce. gan’on kasi ang napapanuod ko sa t.v. tuwing sumasakay ako ng pampasaherong bus para magbenta ng chicharon. masarap kaya ‘yon? PHP 450:  ham. ang sosyal, hindi para sa mga dukha gaya ko. pero sabi nila manamis-namis daw ito. kung makakatikim man ako, m

At kung lilikha ka para sa batang ikaw na dakilang panatiko ng maliwanag, mainit at makulay na pasko, na takot maging mag-isa sa lamig na dulot nito—ang likhang piraso na ito ay para sa bawat buhay at hininga ng nabanggit. Katatapos ko lang manalangin. Hindi ko maituturing ang sarili ko bilang deboto. Sadyang kakaiba lang ang dalang himig ng pasko sa ganitong mga pagkakataon. Kaya nakikita ko na lang ang sarili kong pinagdadampi ang dalawang palad at pinapatawid sa hangin ang