kada sumasakay ako ng tren sa lrt 1 at lrt 2, bitbit ko ang lahat ng naging ako at ang lahat ng hindi ko kinaya maging.  sa balintawak kadalasang nabubuo ang unang bersyon ng sarili ko. magaan pa ang aking bag, walang pag-aalinlangan sa pupuntahan, at maayos ang make up, buhok at damit. walang bahid ng takot kahit hindi kumapit sa barandilya. naniniwala akong diretso at smooth ang biyahe, at makakarating ako sa patutunguhan.  habang umaandar ang tren at lumalayo ako sa pinang

Ilang dosenang ubas pa ba ang kinakailanganin kong ibaon, at kainin sa ilalim ng maliit naming mesa t'wing alas-dose ng gabi sa bagong taon? Para lang makamtan ko na ang hiling na tinatamasa sa buhay kong kulang sa kulay; gayundin para hindi masanay na laklakin ang bilog na prutas makuha lang ang lakas, na aminin sa’yo ang totoo nang walang takas? Sa aking pag-iisa, ginawa ko na lahat ng pakikisama— gayundin ang pakikiisa, nang sa gayon ako’y makaasa na mabiyayaan ng kasama s

Ako ay naliligaw sa Maynila, hinahanap ang aking ligaya.  Sabi nila, ang buhay raw ay isang mahabang paglalakbay. Pero may mga biyaheng biglang natatapos bago pa man dumating sa paroroonan. O siguro mas tamang sabihing lahat ng umaalis ay parehong may limitasyon at destinasyong hindi natin kailanman magiging ganap na kontrolado.  May mga sasakyang kailangan mong babaan nang mas maaga kahit hindi mo pa alam kung nasaan ka at ano ang sunod mong dapat sakyan. May mga istasyong h

Ginoong Jose Rizal, Patapos na ang taon… pero isa pa lang ang nakukulong. Malaya pa rin ang mga taong nagnakaw sa bilyon-bilyong kaban ng bayan. Aktibo pa ring gumawa ng ingay ang mga may patong-patong na kaso. Sumasahod pa rin ang mga pulitikong hindi nagtatrabaho.  Nakakagalit, Rizal. At kung buhay ka man ngayon—siguradong galit ka rin. Hindi ito bago. Alam mo ‘yan. Ikaw mismo ay nagsulat tungkol sa katiwalian, bulok na pamahalaan, at hustisyang may kinikilingan. Magkakaiba

Dear Santa, Merry Christmas, Santa! Alam ko pong medyo matanda na ako para magsulat pa sa inyo. Pero sana tanda mo pa kung sino ako.  Isa lang naman po ako sa mga bata noon na nagsusulat para sa iyo. Sinabi po kasi sa amin na tutuparin mo kung ano man ang nais naming regalo tuwing pasko. Hatinggabi nga raw kayo dumadalaw sa bahay. Masyadong pagod ang batang ako para hintayin pa kayo noon kaya hindi ko kayo maabutan. Ngayon namang matanda na ako, wari ko’y nawala na ang panini

pilitin mang maging masaya alisin ang inggit na nararamdaman sa iba minsan napapaisip ako... sana sa pasko, kasama rin kita nasa iisang hapag-kainan kasama ang aking pamilya habang kinukumusta nila tayo’t ikinukuwento ang isa't isa pagkatapos ay kakausapin ka ni papa aayain sa inuman pero sasawayin siya ni mama kasi ayaw niyang malasing ka susubukan mo na lang magligpit sa kusina pero isa ka pa ring sasawayin ni mama dahil ang gusto niya pala magkasama't masaya lang tayong da

PHP 200:  isang kilo ng manok. hindi na ‘yung tira-tira sa kanto—iyong buto’t balat nalang ang kinakagat-kagat at sinisipsip para lamang matikman ang lasa ng tsiken.  PHP 180:  para sa spaghetti—iyong nalulunod sa pulang sauce. gan’on kasi ang napapanuod ko sa t.v. tuwing sumasakay ako ng pampasaherong bus para magbenta ng chicharon. masarap kaya ‘yon? PHP 450:  ham. ang sosyal, hindi para sa mga dukha gaya ko. pero sabi nila manamis-namis daw ito. kung makakatikim man ako, m

At kung lilikha ka para sa batang ikaw na dakilang panatiko ng maliwanag, mainit at makulay na pasko, na takot maging mag-isa sa lamig na dulot nito—ang likhang piraso na ito ay para sa bawat buhay at hininga ng nabanggit. Katatapos ko lang manalangin. Hindi ko maituturing ang sarili ko bilang deboto. Sadyang kakaiba lang ang dalang himig ng pasko sa ganitong mga pagkakataon. Kaya nakikita ko na lang ang sarili kong pinagdadampi ang dalawang palad at pinapatawid sa hangin ang

Sa kusina ng makata, hinulma ang bawat titik sa hugis ng puso—nagtutuos, nagdadalamhati, nagpupuyos, nagmamahal—nag-uumapaw ng sustansya; at kapag sumalubong ang tagtuyot sa lalamunan, hayaan mong manalaytay ang dugo mula sa pluma ni Kamatayan. Kaya ngayong buwan ng kaluluwang yumao, damhin mo ang lasa ng pagkatakot na dadaluyong sa bawat piyesang iaalay sa hapag—ang atang . Si Lola Isay Ni: Hazel Anne Naguinbin Dibuho:  Lara Denise Tinos Suot ang pawisan na sando at lawlaw n

lubog sa putik, baon sa hukay.  lugmok sa utang, kabayaran ay buhay. 𝘣𝘢𝘬𝘪𝘵 𝘬𝘶𝘯𝘨 𝘴𝘪𝘯𝘰 𝘱𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘨𝘣𝘪𝘣𝘪𝘨𝘢𝘺-𝘣𝘶𝘩𝘢𝘺 𝘴𝘢 𝘮𝘪𝘭𝘺𝘰𝘯-𝘮𝘪𝘭𝘺𝘰𝘯𝘨 𝘱𝘪𝘭𝘪𝘱𝘪𝘯𝘰 𝘢𝘺 𝘴𝘪𝘭𝘢 𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘱𝘪𝘯𝘢𝘨𝘬𝘢𝘬𝘢𝘪𝘵𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘨𝘬𝘢𝘳𝘰𝘰𝘯 𝘯𝘪𝘵𝘰? alam ko, marahil sawang-sawa ka na sigurong marinig  ang gasgas na linyang ‘to.  tanong na paulit-ulit na lang sinasambit  mula bata hanggang pagtanda mo. halintulad sa mga magsasakang sawang-sawa nang marin

sabi ng mga matatanda,  hindi nakakatakot ang mga multo; dahil mas nakakatakot ang buhay na tao lalo na 'yung mga nakamasid sa malayo.  bumubulong at nagmamatyag—binibilang na ang pintong padadalhan ng kaso. una, “tao po, dito po ba nakatira si juan?” ayan na naman sila .  may bigat ang mga yabag, lalo na 'yung mga naka-tsapang asul — bitbit ang de-kalibre na baril—sila'y nangangatok. pangalawa,  “pakisabi ho ay siputin niya kami sa opisina” kumasa na sa bulsa ng masikip na s

Why do birds fly when the sky burns itself alive— no salvation—born to survive; while fake saints  drown in the souls of those they deprived? Why do birds fly when they’re battered and bruised; bathe in crimson water, all while feathers are tattered—and yet, 𝘵𝘩𝘦𝘪𝘳 𝘸𝘪𝘯𝘨𝘴 𝘴𝘵𝘪𝘭𝘭 𝘧𝘭𝘶𝘵𝘵𝘦𝘳? Why do birds fly when ferocious winds drive them away from the land— from where they planted seeds of willows, in hope to catch a 𝘨𝘭𝘪𝘮𝘱𝘴𝘦 𝘰𝘧 𝘵𝘰𝘮𝘰𝘳𝘳𝘰𝘸? Why

“Kapag binato ka ng bato, batuhin mo ng tinapay.” Noong bata pa lamang, tinuruan kang huwag umawit. Huwag daw mangialam. Huwag daw...

These missed trains and late calls just so you could enter the college you once only dreamt of. You chased this one down, crossed it out...

What do you want to be when you grow up? At five, you’d probably answer the question with ease. Maybe you would want to be a beautiful...

By the time Sisyphus arrived at the castle, the afternoon sun pressed on his shoulders like an old debt, not so heavy that it crushed...

Agosto 24, 2025 Mahal kong Ina,    Bago ka pa man mapangalanan, isinilang mo na ang wika ng iyong mga anak. Sa pagitan ng iyong paghinga...

Sa paglipas ng araw ay saka lamang tayo manghihinayang, sapagkat may pamilyang nalipasan ng gutom,  may problemang ‘di nasolusyunan....

In this corridor, why don’t you just ignore…me? Through the vacant smiles, our longing glance, and these forsaken chances… all we do is...

The starting line lies ahead of us, competitors standing beside me wearing the shiniest of shoes, sporting a carefree smile—how free they...