May ugat na nakatali sa pusod ng bundok, Sa bawat paghinga’y mundo ang humuhubog; Sila ang mga kamay na may bahid ng putik, Na nagpapakain sa lupang tahimik. Ang kanilang dugo’y batis na dumadaloy, Sa mga hagdan-hagdang palayang nag-aapoy; Sa bawat butil ng palay na ating tinatanggap, May pawis ng katutubong sa usok ay yumayakap. Sila ang mga punong nagbibigay-lilim, Nagtatanggol sa gubat laban sa dilim; Subalit bakit sa piling ng hanging amihan, Sila pa ang siyang tinataga s

The often busy and occasionally grimy intersection of Magsaysay Boulevard and Pureza Street has been an honorable witness to the stories of sentimental journeys students carry with them long after leaving. It has quietly held the dreams of persistent kids carrying the hopes and the support of their families from far-off places—those who believe in Sinta’s power to nurture the seed of greatness blooming in their hearts in exchange for a future they can proudly call their own.

kung magkakaroon man ako ng konsepto ng “he is stable, you are deep” mula sa liriko ng kanta ni lizzy mcalpine, masasabi kong maiaangkop ko siya sa mga pangarap ko sa buhay. bata pa lamang, kapag nak-kwento natin ang mga gusto natin marating, parating nababanggit ang katagang “wala namang pera dyan” lalo na sa mga trabahong may kinalaman sa sining, pelikula, o musika. doon nauso ang pariralang practicality or passion, mangarap nang mataas, ika nga. na para bang ang pagkakaroo

Nang lumabas ang balita Nagtago ang mga mukha, Ang mga kuro-kuro’y naglaho, Hindi na alam kung sino ang may sala. Isang taon nang kumalat ang galit, May lapat pa rin ang kalsada, Matulis pa rin ang tatsulok, Tusok-tusok pa rin ang laylayan. Inabot na ng pasko, Walang nasangkot na pangalan. Dumating ang bagong taon, Tahimik pa rin ang piitan. Pumasok ang Enero, Bomba ang pinaputok sa lupa, Natapos ang Pebrero, Tahimik ang kalaskas ng posas. Nauhaw si Marso, Natuyot ang langis;

isang araw ng agosto, naalala ko ang dating mga puwesto ng mga gamit sa bahay na nagpalaki sa'king buhay: ang nalipat na lamesa; ang napalitang sofa; ang tv at electric fan na 'di na gumagana sa sala; ang humihinang apoy ng kalan sa kusina; ang nabutas na botas; ang bintanang umaampiyas; ang lumang aparador; ang nawawalang paborito kong kutsara't tinidor; ang nasirang paa ng kama sa kwarto; ang ‘di mahanap na stasyon sa radyo; ang bagong biling yero; ang buhol-buhol na kable

Mabuhay ang makinang na pag-unlad ng bansa! Na ang kapalit pala’y lasong nag-uumasa, Ang pag-unlad ay dilim na nagbibigay-liwanag, Habang ang inang bayan sa dalita’y nababagabag. Lumalago ang yaman sa pagpatay sa lupa, Dakilang tagumpay ang luha ng maralita. Tingnan mo ang mga islang ubod ng ganda, Ngayon ay ginigiba ng minahang pambansa! Binubutas ang bundok upang yumaman ang dayo, Ang pagsira sa gubat ang bago nating tayog. Progresong walang awat sa pagsakmal sa ganda, Buha

“Pahinga. Pahinga. Pahinga.” Isang malalim na buntong-hininga ang kumawala habang nakatitig ako sa kalangitang tila walang katapusan. Ipinagpatuloy ko ang paglakad, sabay punas sa mga luha, at pilit na pagtahan sa aking mga hikbi mula sa sinuong pagod na matagal ko nang kinimkim. Sa wakas, panandalian ring huminto ang siklong patuloy kong tinatakbo para sa pangarap na aking hinahabol. Kasabay nito ang tanong kung paano ko muling malalasap ang ligayang tila matatagpuan lama

when i turned 18, i finally opened the letter my thirteen-year-old self had written for the day i officially became an adult. all i felt was bittersweetness. everything she wished for was nothing like the person i had become. happy birthday, sana ngayong araw na ‘to ay masaya ka na. was my thirteen-year-old self unhappy? lagi mong tatandaan na ang 13 years old na ikaw ay ang pinakamatapang, and i hope na hanggang ngayon ay matapang ka pa rin. of course she was. she has alwa

Para sa aking minamahal, Sabi nila, abutin mo raw ang iyong mga pangarap, kaya sinubukan kitang abutin. Pero walang nagturo sa akin na may mga pangarap na hindi nasusukat sa layo o oras; minsan, ito ay nasusukat sa laman ng bulsa. Napagtanto ko sa unang pagkakataong nakita kita kung gaano kadahas ang reyalidad. Akala ko noon, sapat na ang tapang para ipakita kong mahal kita. Ngunit nang makilala ka, saka ko rin nalaman ang bigat ng aking mga kakulangan. Sa panahon kung saan a

"Bata, bata, paano ka ginawa?" Tanong ng sistemang nagsuot ng maskara. Hinulma ba ng luha ang iyong simula, O ng semento ng kalsadang puno ng kaba? Hindi ka hinubog sa banig ng kalinga, Kundi sa ingay ng gabi at talsik ng mura; Ang naging duyan mo’y esterong mabaho, At ang unang gatas ay usok ng kanto. "Bata, bata, paano ka ginawa?" Nililok ang isip mo ng aming kawalan, Sinalpakan ng baril sa larong taguan, Tinuruan ng gutom na ang mabuhay ay digmaan, At ang batas ng gubat an

Unang-una, nais kong magpasalamat. Salamat sa inyong paninindigan, kaya mayroon kaming kalayaan: kalayaang ipahayag kung sino kami, kalayaang makipaghawak-kamay sa daan nang hindi nahihiya, at kalayaang mahalin kung sino ang isinisigaw ng aming puso nang walang katakutan. Kung iisipin, kayo ang nagsilbing bahaghari pagkatapos ng mahabang ulan. Bumoses kayo laban sa diskriminasyon, brutalidad, at opresyon. Nilakad ninyo ang mga lansangan para sa inyong karapatan—ating karapata

Pa, kumusta ka na kaya? Huling usap natin, pasko pa’t nag-iisa ka. Sana’y kumakain ka nang tama, At hindi lang nakatitig sa bakanteng upuan sa kabila. Iniisip ko kung sumasagi rin ba sa isip mo Ang mga Paskong magkakasama pa tayo sa iisang bubong at buo. Hindi ako galit sa’yo, Papa. Mahal kita, sa kabila ng mga pagkukulang mo sa pamilya. Madalas man kitang makasagutan noon, Dala lang siguro ng bigat at ng mga hindi maunawaang pagkakataon. Pero gusto kong malaman mo, sa bawat

Hahalikan ko ang iyong mga labi, Kahit pa husgahan ng mundo; Hahalikan kita sa harap ng kapilya, Kahit maging makasalanan pa ako. Hahawakan ko ang iyong kamay At itatakbo kita paalis dito. Ipagsasalikop ang ating mga daliri, Mapawi lang ang takot sa iyong mga mata. Hindi ako matatakot sa dilim, Kung ikaw ang magiging araw ko; Hindi ako matatakot pumanaw, Kung ikaw ang katabi ko sa kama. Mahal kita kaya ipagsisigawan kita, Kahit batuhin man tayo ng mga bato; Mahal kita kaya ip

My mother used to tell me about the monsters living among us, the beings that lurk within the shadows, devoid of the warmth of the sun—condemned by the church for straying from His ever so-righteous-path. She would always recount these stories in quick, hushed voices, uttering how she was scared that these vile creatures would strike her with no remorse and mercy if they heard her. I was taught to stay away from them, to treat them with contempt, disgust, and hatred. Like the

Tulad ni Julio sa pelikulang Maynila sa Kuko ng Liwanag, marami rin ang nagsugal sa kakarampot nilang barya para sa malaking pangarap. Binaybay ang Maynila nang walang kasiguraduhan, bitbit lang ang inaasam na matagpuan si Ligaya sa eskinita ng Pureza o sa bagon ng mga tren. Ngunit sa kay tagal-tagal nang pamamalagi, ang nakabisado lang ay ang ilang beses na pagpasok sa cubicle para ilabas ang luhang araw-gabi nang kumakalampag. Impit ang bawat hikbi at nilalamon ng sistema p

Sa pagitan ng daliri at ng hawakang kahoy, May dagan ng gabi, may banta ng apoy. Ang bawat balita ay tila isang sugal, Sa bayang ang katotohanan ay tinitingnang hangal. Sinasabing malaya ang lipad ng ibon, Ngunit bakit may tanikala sa bawat pagsuway sa alon? Ang katotohanan ay pilit ibinabaon, Sa hukay ng limot, sa luma at bagong panahon. Ikaw na bata, sa kampus ay gising, Ang iyong pahayagan ay nais nilang linsilin, Ang bawat salita’y binabansagang "pula," Upang ang i

anumang trabaho, akin nang sinanto: fast food server, call center, factory worker. papatusin lahat ng disenteng hanapbuhay para sa pamilya—para sila’y mabuhay. kahirapan ay bumungad agad; pawis, buhay at kaluluwa’y aking ibinayad upang makahanap ng buhay na dekalidad at maisakatuparan ang hinahangad. ang aking mga mata ay sadyang mulat na sa reyalidad na nilalakaran ng aking mga paa. para sa mga kamay na walang tigil sa paggawa; at para sa bunganga na hindi tumitigil sa paghi

Hello, Ma. Nandito na naman ako, sumusulat nang mahaba para sa’yo. Hindi dahil may tampo, o dahil lumayas ako sa gitna ng pagtatalo; nandito ako dahil napupuno ang puso ko sa mga salitang hindi ko kayang bigkasin— Gusto kong malaman mo kung gaano kita kamahal, at kung anong klaseng bukas ang pinagdarasal ko para sa’yo. Ma, salamat sa bawat hibla ng pagmamahal na ibinigay mo, sa akin, sa amin. Salamat sa mga panahong mas pinili mong mabusog kami habang tinitiis ang sarili mong

Mali ba na mamundok? Na akyatin ang kataastaasan, Para abutin ang pinakalaylayan? Na kilalanin ang mga taong iniwan, Ang mga sinampay ng naghaharing-uri Sa bingit ng kamatayan. Mali ba na mamundok? Na saliksikin ang bawat sulok, Punuin ang lingid na kaalaman Patungkol sa kadiliman Upang ibalik ang liwanag Kay Inang Kalikasan. Bakit ba buhay ang kapalit Para alagaan ang ating tahanan? Bakit ba sa susi ng edukasyon, Ay kabaong ang binubuksan? Ano ba ang mali sa pamumundok? Na

May pasok sa eskwela. Hindi sinuspende kahit may welga. Narito ako sa kahabaan ng kalsada, nag-aabang ng masasakyan, tila naghihintay ng himala. Limang minuto. Sampu. Tatlumpu. Wala pa rin, wala na yata talaga. At noong malapit na akong mawalan ng pag-asa, nakarinig ako ng busina. Huminto ang dyip sa harapan ko at pinasakay ni manong na may ngiti sa kaniyang mukha. “Kuya, buti po pumasada kayo ngayon? Parang wala pong dumadaan ‘e.” “Naku, kailangan, hija. Walang makakain ang