anumang trabaho, akin nang sinanto: fast food server, call center, factory worker. papatusin lahat ng disenteng hanapbuhay para sa pamilya—para sila’y mabuhay. kahirapan ay bumungad agad; pawis, buhay at kaluluwa’y aking ibinayad upang makahanap ng buhay na dekalidad at maisakatuparan ang hinahangad. ang aking mga mata ay sadyang mulat na sa reyalidad na nilalakaran ng aking mga paa. para sa mga kamay na walang tigil sa paggawa; at para sa bunganga na hindi tumitigil sa paghi

Hello, Ma. Nandito na naman ako, sumusulat nang mahaba para sa’yo. Hindi dahil may tampo, o dahil lumayas ako sa gitna ng pagtatalo; nandito ako dahil napupuno ang puso ko sa mga salitang hindi ko kayang bigkasin— Gusto kong malaman mo kung gaano kita kamahal, at kung anong klaseng bukas ang pinagdarasal ko para sa’yo. Ma, salamat sa bawat hibla ng pagmamahal na ibinigay mo, sa akin, sa amin. Salamat sa mga panahong mas pinili mong mabusog kami habang tinitiis ang sarili mong

Mali ba na mamundok? Na akyatin ang kataastaasan, Para abutin ang pinakalaylayan? Na kilalanin ang mga taong iniwan, Ang mga sinampay ng naghaharing-uri Sa bingit ng kamatayan. Mali ba na mamundok? Na saliksikin ang bawat sulok, Punuin ang lingid na kaalaman Patungkol sa kadiliman Upang ibalik ang liwanag Kay Inang Kalikasan. Bakit ba buhay ang kapalit Para alagaan ang ating tahanan? Bakit ba sa susi ng edukasyon, Ay kabaong ang binubuksan? Ano ba ang mali sa pamumundok? Na

May pasok sa eskwela. Hindi sinuspende kahit may welga. Narito ako sa kahabaan ng kalsada, nag-aabang ng masasakyan, tila naghihintay ng himala. Limang minuto. Sampu. Tatlumpu. Wala pa rin, wala na yata talaga. At noong malapit na akong mawalan ng pag-asa, nakarinig ako ng busina. Huminto ang dyip sa harapan ko at pinasakay ni manong na may ngiti sa kaniyang mukha. “Kuya, buti po pumasada kayo ngayon? Parang wala pong dumadaan ‘e.” “Naku, kailangan, hija. Walang makakain ang

Tao po, may nakakarinig po ba? Hindi po kami namamasko, Mas lalong hindi rin po kami nanlilimos; Pero rinig niyo po ba kami sa mataas ninyong pader? Isang buwan na simula nang tinamaan tayo ng krisis, Ngunit sa kabila nito, patuloy pa rin tayong pinapaikot; Pinapaikot ng mga taong mas marami ang salita kaysa gawa, Habang ang masa ay patuloy na kinakain ang tira-tira sa lamesa. Tumaas ang langis; nilunod ang tsuper— Mas marami pang pawis ang tumagaktak kaysa sa kitang naipon.

Kahit saan ako mapadpad, may gulong na sumasalubong. Kaguluhan sa sariling isip, kaguluhan dahil sa kahirapan, kaguluhan sa mga kalye, at kaguluhan dulot ng kasiyahan. Pero may nakita akong mas malaking gulo— ang kaguluhan ng buong mundo. Malayo naman tayo, pero bakit tayo apektado? Dahil bawat pagtaas ng krudo, may pamilyang mas lalong nahihirapan. Dahil bawat balita, may pangalang nawawala; may tahanang hindi na nababalikan. Dahil kahit hindi tayo nasa gitna, ramdam nat

Jesus, while bleeding upon the cross of Calvary, found that the scent of the wood—where both His hands and feet were nailed—reminded Him of the sanctuary of home. He was once defined by the craftsmanship and physical labor as a carpenter's son, familiar with the grain of timber and the weight of tools. The very instruments used to place Him there were known to Him, for His own household might once possessed the same: iron nails, hammers, wooden beams, and rope that now turne

Ang mga kwento ng kababaihan ay hindi na lamang mananatili sa maliit na sulok ng kwadrado; sila’y tatagos sa bawat titik ng panulat—umaapaw ng galit at katatagan. Babawiin nila ang napaglapastangang pagkatao at boses na matagal nang ipinagkait sa kanila. Ngayon, itatayo nila ang bantayog ng paglaya sa pagitan ng mga hitang sinunog, binaboy, minaliit, at pinatahimik. Ang maiksing palda ng babaeng galit Ni: Hazel Anne Naguinbin "Masyadong maiksi 'yang paldang suot mo 'neng. Ang

Paano nga ba masasabing nagpapakalalaki ang isang tao? Kapag ba wala siyang inuurungang hamon sa buhay? Kapag ba kaya niyang harapin ang problema nang may katatagan? Kapag ba kaya niyang buhatin ang lahat ng pasanin nang walang angal? O baka naman kasi, hindi siya umiiyak—sa harap ng pamilya, sa harap ng salamin, at sa harap ng mundo. ‎"Kapag umiyak ka, bakla ka." Iyan ang sinasabi ng mga taong nakapaligid sa'kin. Tinuruan nila akong maging matapang sa kahit anong hamon ng

Mula pagkabata, hindi na ako naturuang banggitin ang aking pangalan. Kung lalabas daw ito sa bibig ko ay dapat mahina at pabulong lamang. "Masyadong bastos, Pepe . Ano ka ba?!" Hindi ko maintindihan kung paano humantong sa ganito? Bakit sa apat na kuwadrado pa ng tinuturing kong tahanan ako nalimitahan? "T’saka mo na isiping sabihin 'yan kapag malaki ka na." At sa aking pagtanda ay ang mitsa ng naging kapanganakan ng maling pananaw sa kung sino at ano dapat ako. Dahil mas l

They say we are all alike. They say it as if it is something that I should be ashamed of—an insult hidden within a casual remark. “Do not be like other girls,” they warn me, as if being one of them is something so shameful that it should be avoided. But they do not know the women I know. I have been surrounded by women all my life: women who shaped how I see the world; those who taught me that life lessons cannot be found in books or in rooms where they are spoken loudly. I

Are you man enough for this? I heard the echoes of the hushed ridicule of the wind. I stood beneath the mountain I was supposed to climb and reach its peak. It loomed over me—taunting me to brave this expedition. Yet this was no ordinary expedition, it executed the women that came before me and the women I knew over and over again. But if I refused to take the first step, then what would that make of me? They'll think I'm weak, like I'm below them and easily trampled on just

May buhay nga ba ang lupa? Sabi nila, naaalala raw nito kung sino ang umaaruga rito. Kapag maayos ang paggamit nito, mas malaking grasya raw ang ibinibigay na kapalit nito. Ipinanganak ako sa pamilya ng mga magsasaka. Maliit pa lang ay nakikita ko na ang pagod at tiyaga sa ganitong uri ng trabaho. Noon pa lang ay lagi na akong sinasama ni Mama sa bukid. Lupa ang bumubuhay sa amin. Ang trato niya rito ay parang ginto; hindi niya pinalalagpas kahit maliliit pang ligaw na damo a

Sabi nila noong naghahari pa raw ang tigre, Labis ang katahimikan sa kalye, walang bakas ng mga tao. Halos nakabibingi nga ang kapayapaang dala nito, At sa tuwing sasapit ang gabi, ang tanging rinig mo lamang ay mga kuliglig. Mga kuliglig na palipad-lipad tuwing sasapit ang kadiliman. Dala nila ang mabibigat na bala sa kanilang kasuotan, Habang dinig ang bigat ng kanilang mga yabag sa kalye ng kadiliman, Umaaligid, nagbabantay, naghihintay, at nagmamasid. At sa kanilang pagli

If I can truly go back to the corner where I first saw you, then I would certainly choose not to move—from the moment I was undone by your charm, to the words left unsaid as I watched you walk away from me… naturally . I’ll admit it to myself: I still find myself backed into the corner where I first saw you, where everything had begun and ended, when what bloomed became an angry bruise in my heart. The only difference now, is little by little, I find myself stepping an inch a

Paano kung ang bawat biro, tulad ng “gusto kitang kainin” o “kainin kita” ay may mas malalim na kahulugan? May mga pag-ibig na hindi marunong kumagat nang marahan. Diretso itong lumalapa, walang pasintabi, hindi alam kung saan ang hangganan sa pagitan ng puso at laman. Sa maraming anyo ng romantikong relasyon, ang pagmamahal ay hindi agad nakikitang mapanganib. Nagsisimula ito sa anyo ng pag-aalaga: oras na kusang ibinibigay at atensyong tila hindi kailanman mauubos. Hinahay

A lot of people say, “if the love doesn't excite you, it’s not real.” But what if love is not the way they tell? It’s not as loud as a fireworks being lit through the sky, Nor the fleeting flutter of a butterfly. Loving beyond romance, Is loving beyond the thrill. Yes, it’s not exciting, but it sure is real. What if love is the pauses that you don't have to fill. Full of silence that you can conceal. No audience to demand applause. Just the two of you being quiet and unnotice

The living fears how I love . The quiet disapproval lingers when I drag my feet on the ground, feeding the earth of my disease that seems not to cease when you’re not around. My limbs—all twisted and torn—reveal the roots of my deepest desire that only whisper your name in divinity and transcendence, singing praises of your taste that dwells in my system. Dirty, as they would describe it; it’s unnatural, distasteful on the mouth of the lambs—a sin with no amount of prayer to

Sa bawat hakbang ng mga bota, may lamat na naiiwan sa pusod ng gubat. Hindi nila dala ang ulan, kundi ang init ng bakal na naghahanap ng ugat. May mga papel na kasing puti ng ulap, ngunit kasing talim ng itak kung humiwa. Sinusukat nila ang hindi naman sa kanila habang ang mga bantay ng bundok ay unti-unting itinatali ang diwa. Huwag mong itanong kung bakit tahimik ang batis; natatakot ito na baka ang daloy niya ay maging abo. Ang mga bisig na dati’y nagtatanim ng buhay, ngay

may kahilingan sana ako: maaari bang humaba pa ang mga oras sa bawat araw na aking tinatahak upang mabalanse ko ang pag-aaral at pagtatrabaho? sabi nila, libre lang ang mangarap, pero hindi nila sinabi na libre abutin ang mga ito. kapalit nito ang pagpasok sa klase nang walang tulog at pahinga, dahil hindi naman ako pwedeng lumiban sa trabaho upang kumita. kapag nasa eskwelahan at nararamdaman kong hindi na ako magaling, humihiling ako kay bathala na sana malayo pa rin ang