Malakas ang pintig ng ulo, ilang oras na pagre-review ba naman ang ginawa n’yo. Nababagabag ang inyong mga damdamin habang nagsasagot ng exam nang biglang humudyat ang proctor ng “Time’s up!” Mula sa pagpasa ng answer sheet, pagbiyahe pauwi sa malayong probinsya, hanggang sa pagsapit ng alas-dose kung kailan lumabas ang resulta ng PUPCET—sa wakas, natanggap na rin ninyo ang isang email na katumbas ng pangarap, hindi lamang ninyong mga estudyante, kundi ng buong pamilya. Isang

Tulad ni Julio sa pelikulang Maynila sa Kuko ng Liwanag, marami rin ang nagsugal sa kakarampot nilang barya para sa malaking pangarap. Binaybay ang Maynila nang walang kasiguraduhan, bitbit lang ang inaasam na matagpuan si Ligaya sa eskinita ng Pureza o sa bagon ng mga tren. Ngunit sa kay tagal-tagal nang pamamalagi, ang nakabisado lang ay ang ilang beses na pagpasok sa cubicle para ilabas ang luhang araw-gabi nang kumakalampag. Impit ang bawat hikbi at nilalamon ng sistema p

Sa pagitan ng daliri at ng hawakang kahoy, May dagan ng gabi, may banta ng apoy. Ang bawat balita ay tila isang sugal, Sa bayang ang katotohanan ay tinitingnang hangal. Sinasabing malaya ang lipad ng ibon, Ngunit bakit may tanikala sa bawat pagsuway sa alon? Ang katotohanan ay pilit ibinabaon, Sa hukay ng limot, sa luma at bagong panahon. Ikaw na bata, sa kampus ay gising, Ang iyong pahayagan ay nais nilang linsilin, Ang bawat salita’y binabansagang "pula," Upang ang i