(na)tirahan

isang araw ng agosto,

naalala ko ang dating mga puwesto

ng mga gamit sa bahay

na nagpalaki sa'king buhay:

ang nalipat na lamesa;

ang napalitang sofa;

ang tv at electric fan na 'di na gumagana sa sala;

ang humihinang apoy ng kalan sa kusina;

ang nabutas na botas;

ang bintanang umaampiyas;

ang lumang aparador;

ang nawawalang paborito kong kutsara't tinidor;

ang nasirang paa ng kama sa kwarto;

ang ‘di mahanap na stasyon sa radyo;

ang bagong biling yero;

ang buhol-buhol na kable ng kuryente;

at ang pabulok naming kisame.

hanggang napunta ako sa punto na —

pasasalamat pa rin ako sa lahat ng mga biyaya

na mayroon ako na posibleng wala ang iba.

dahil hindi lahat ay may tirahan.

ang iba ay hindi na matahan,

dahil 'di na sila natirhan

ng kahit kaunting kagamitan,

para magkaroon ng masisilungan

sa panahon ng tag-ulan,

kaya't nanatili sa lansangan.

hindi lahat nais ng mga luho,

ang iba ay matibay na bahay na sementado

sa lugar na 'di delikado

at ‘di guguho tuwing may bagyo.

hindi lahat nais ng magarang sasakyan,

ang ilan ay nais lang ng maayos na matutuluyan.

hindi lahat nais ng malaking tahanan,

ay iba'y basta 'di baha ang tutulugan.

hiling lang ng karamihan ay

isang proyekto na 'di agad bibigay

sa anumang hagupit ng bagyo

at 'di sa isang kurap, ito ay maglalaho.

kaya sana’y matirahan na rin ng kaginhawaan

ang ibang napagkaitan

ng magandang kapalaran.

kahit magbago man muli ang itsura ng panunuluyan,

hindi ako lilisan

basta’t ‘di na bahang bahay ang paulit-ulit na lilinisan.

Article: Jul Sim Tebangin

Graphics/Illustrations: Leann Grace Tamares