Sa mesa, sa ibabaw ng makukulay na mantel nito, ay nakadambana ang samu’t saring putahe: mga luntiang gulay, ang umuusok na kaning puti, at mga karneng nalulunod sa sarsa. Nag-aagawan ang mga pinaghalong amoy ng pagkain sa hangin. Bawat subo ay puno ng papuri, ngunit sa bawat nguya ay may mapait na panlasa ang hindi napapansin—ang lasa ng tuyong lupa at alat ng pawis. Bahagi ng kulturang Pilipino ang paghahanda sa pista, kaarawan, kasal, at iba pang okasyon. Minsan ay kahit

Pa, kumusta ka na kaya? Huling usap natin, pasko pa’t nag-iisa ka. Sana’y kumakain ka nang tama, At hindi lang nakatitig sa bakanteng upuan sa kabila. Iniisip ko kung sumasagi rin ba sa isip mo Ang mga Paskong magkakasama pa tayo sa iisang bubong at buo. Hindi ako galit sa’yo, Papa. Mahal kita, sa kabila ng mga pagkukulang mo sa pamilya. Madalas man kitang makasagutan noon, Dala lang siguro ng bigat at ng mga hindi maunawaang pagkakataon. Pero gusto kong malaman mo, sa bawat