Tao po, may nakakarinig po ba? Hindi po kami namamasko, Mas lalong hindi rin po kami nanlilimos; Pero rinig niyo po ba kami sa mataas ninyong pader? Isang buwan na simula nang tinamaan tayo ng krisis, Ngunit sa kabila nito, patuloy pa rin tayong pinapaikot; Pinapaikot ng mga taong mas marami ang salita kaysa gawa, Habang ang masa ay patuloy na kinakain ang tira-tira sa lamesa. Tumaas ang langis; nilunod ang tsuper— Mas marami pang pawis ang tumagaktak kaysa sa kitang naipon.

Kahit saan ako mapadpad, may gulong na sumasalubong. Kaguluhan sa sariling isip, kaguluhan dahil sa kahirapan, kaguluhan sa mga kalye, at kaguluhan dulot ng kasiyahan. Pero may nakita akong mas malaking gulo— ang kaguluhan ng buong mundo. Malayo naman tayo, pero bakit tayo apektado? Dahil bawat pagtaas ng krudo, may pamilyang mas lalong nahihirapan. Dahil bawat balita, may pangalang nawawala; may tahanang hindi na nababalikan. Dahil kahit hindi tayo nasa gitna, ramdam nat

There are places in the city you pass through without noticing: waiting sheds, platforms, terminals—designed for movement, not pause. You move through them on your way to somewhere else, rarely aware of the small rhythms they hold. The ferry along the Pasig River is one of those places, where passengers line up, board, find a seat, and drift toward the next shore. Its purpose is simple: to get from point A to point B. But what happens in between—the waiting, the crossing, t