Sa bawat hakbang ng mga bota, may lamat na naiiwan sa pusod ng gubat. Hindi nila dala ang ulan, kundi ang init ng bakal na naghahanap ng ugat. May mga papel na kasing puti ng ulap, ngunit kasing talim ng itak kung humiwa. Sinusukat nila ang hindi naman sa kanila habang ang mga bantay ng bundok ay unti-unting itinatali ang diwa. Huwag mong itanong kung bakit tahimik ang batis; natatakot ito na baka ang daloy niya ay maging abo. Ang mga bisig na dati’y nagtatanim ng buhay, ngay

There is an unremarkable table in a restaurant where two men eat steak as if it contains the shape of their future. A fork taps. A glass shimmers. And somewhere beneath it all, a typewriter clicks—Marcus’ typewriter, even though he isn’t here, reminding the room that words carry weight. Silence fills the space between their sentences, thick and trembling. Nothing about it seems remarkable—except the memory that lingers in those small gestures, as if the ordinary were only wai

may kahilingan sana ako: maaari bang humaba pa ang mga oras sa bawat araw na aking tinatahak upang mabalanse ko ang pag-aaral at pagtatrabaho? sabi nila, libre lang ang mangarap, pero hindi nila sinabi na libre abutin ang mga ito. kapalit nito ang pagpasok sa klase nang walang tulog at pahinga, dahil hindi naman ako pwedeng lumiban sa trabaho upang kumita. kapag nasa eskwelahan at nararamdaman kong hindi na ako magaling, humihiling ako kay bathala na sana malayo pa rin ang